يو زه د غريبۍ ژوند بل د يار نازكه مېنه
دواړه څنګ په څنګ روان دي، يو پر بل فخر كوينه
د يار نرمې نرمې شونډې او زما زېږه بريتونه
داسې ښكارې لكه ګل چې د اغزو په منځ كې وينه
دا زموږ په مېنه باندې رقيبان ولي خپه دي
باوراګان خو تل په مېنه، سره ګلونه بويووينه
بې دردانو تاسو درد او غم په ځان منلى نشئ
پتنګان چې په شمعه خپل ځانونه سوځوينه
دليلا په اوربل جنګ دى، زه منصور له سره تير يم
امتحان د محبت دى قرباني مزه كوينه
نېټه 2008/5/13 لیکونکی: محمد بصیر سلیمانخېل
:: ژورنالیزم
:: فرزانه
:: ګران وطن
:: وحیده
:: نوښت وېبلاګ
:: پښتو سندرې
:: بټخیله
:: پلورنځی
:: جمله
:: درملنه
:: کتابتون
:: لېکوال
:: ملنګ جان
:: ننګیال
:: هېواد
:: ارغوان
:: کېږدۍ
:: مینه
:: هوسۍ
:: اتل افغان
:: میدان وردګ
:: پښتو شعرونه
:: مشرق سافټ
:: یوه زړه خوږې
:: ارغوان
:: پښتو ډېوه
:: اسحاق ننګیال
:: حرف دل
:: اجمل ښکلی
:: انسان بزرگ
:: پښتو اسلام
:: سلګۍ
:: سنګر ساحل
:: ماس با ارواح
:: فردای بهتر
:: موفقیت دوم
:: موفقیت
:: تفکر مثبت
:: غورځنګ
:: بي بي سي
:: بېنوا
:: ټول افغان
:: تل افغان
:: پکتیکا
:: روهي
:: ټیک افغان
:: لیکوال
:: پښتو سافټ
:: افغان کلتور
:: وړانګه
:: پښتونخواه
:: افغان ملت
:: افغان ګرل
:: افغان بلاګ
:: Sadya Matab
:: Banoy Qods
:: Top Weblog