له (www.wagma.blogsky.com) وېبلاګ نه

طلوع که گویا تلویزیون بی رقیب و یک سر و گردن از تلویزیون های دیگر بالاتر است، در برنامۀ "زنگ خطر" که هر چهارشنبه شب پخش می شود، گردانندگانش نه اینکه با زبان طنز سخن نمی گویند، بیشتر به دلقک هایی شباهت دارند که برای خنداندن مردم به هر چیزی توسل می جویند.

 یکی از صحنه هایی که این دلقکان در جریان برنامۀ شان بر آن می خندیدند، صحنۀ انفجار پیکنک گاز در شهر نو و سوختن چند تن از هموطنان بولانی فروش فقیر ما بود. این دلقکان فقط برای اینکه رییس تلویزیون را خوش ساخته باشند و برنامۀ به اصطلاح طنزی را تقدیم نموده باشند، بر لباس ها و بدن های سوختۀ هموطنانی می خندیدند که از بخت خوب از انفجار جان سالم بدر برده بودند. وقتی به بدن های سوختۀ شان نگاه می کردید، به رنج، فقر و بدبختی هر چه بیشتر این هموطنان پی می بردید، آنان شاید در فکر سوختن جان شان نبودند و غم از دست دادن کراچی های شان را در سر داشتند، اما بیسوادان برنامۀ زنگ خطر بر آنان و فقر شان چنان می خندیدند که فکر می کردید در حال دیدن فلم چارلی چاپلین هستند. بیسواد کلان (حنیف همگام) چند بار با تمسخر انفجار مهیب را "محب" تلفظ کرد و دیگران از پی اش.

 "زنگ خطر" و این چنین دلقکی ها ارزانی گردانندگانش باد!

د پکتيکا زړوراولس ته

ځارشمه پکتيکا نه چې داخلک يي ميړني دي

هسکه شمله ګرځي  د میرویس دننګ بچي دي

****

وينه دغيرت يي تل چليږي په رګونوکې

خدايه بری ورکړي دننګونو ډګرنو کې

بياچې ميرويس خان پشانته هسکه شمله وتړي

پورته چې اوازکړي دنازو په ارمانونوکې

****

ځارشمه پکتيکا نه چې داخلک يي ميړني دي

هسکه شمله ګرځي د میرویس دننګ بچي دي

****

اې پکتيکاوالوشاه زلمي موا تلان دي!!!

خپل تاريخ به وګټي دوخت قهرمانان دي

وياړبه دتاريخ شي تجاوز پرضد ټټروهي

ځکه پری وياړيږم دغازي ادې١* بچيان دي

درست افغانستان په ناپوهانو باندې ډک دی**ولي زیات که پکښې وګوري پښتون دی

دا شعر په اصل کې ستر پښتنون او ستر انسان، علامه خوشحال بابا داسې ویلی:

درست جهان په ناپوهانو باندې ډک دی*** ولي زیات که پکښې وګوري افغان دی

په هغه وخت کې زموږ ستونزه په جهان کې وه، ولې نن زموږ په کور کې ده، چې هغه هم افغانستان دی. افسوس او سل افسوسه!!! دا د دې ښکارندوی ده چې، پښتانه څومره شاته تللي دي.

څومره غوره نظريې او فکرونه مو له ځانه سره درلودل چې د خپلې بې حوصله ګي له کبله مو هير شوي دي او په دې نه ياست توانيدلي چې هغوئ ته د عمل جامه ور واغوندئ؟

په دې اسراراميزه نړۍ کې چې هره ورځ او هره شيبه هر شى په بدلون او خوځښت کې ده، داسې معلوميږي چې موږ انسانان د ټنبلی د ټولګيو لومړني زده کوونکي يو. هر څومره که موږ ووايو چې زموږ کار ستونزمن او له پخوانيو نسلونو څخه غوره دی، خو واقعيت داده چې په دې زمانه کې ټنبلي او سکون ته زموږ مېنه تر پخوا لا ډېره شوې ده.

په دې ورځو کې ډېرو شيانو بدلون موندلى. موږ له ډېرو انرژيو او مخامخ انګيزو سره ډېر کم کار لرو. زموږ د نيکونو د هيلو او کړنو تر منځ ډېر کم واټن و، هغوئ چې به تږې کېدل، نو اوبه به يې لټولې، په اوږې کېدا سره به په مړى پسې تلل. هغوئ د خپلو چلندونو له کبله اړ نه ول تر څو مخکې له مخکې خپله اماده ګي ونيسي، هغه رفتارونه چې د هغوئ د پايښت  سبب ګرځيدل، لنډمهاله پايلې يې درلودي او  له درمل، بانک او هان له يخچال نه په پرته نړۍ کې هغوئ اړ نه ول تر څو خپلې راتلونکې ته فکر وکړي.

ټنبلي له کومه پيليږي؟

روان پيژندونکي په دې اند دي چې ټنبلي هغه وخت منځته راځي چې د راتلونکې لپاره د پلان جوړونې شونتيا موجوده وي. هغه څه چې هغوئ یې پرته له دې چې خبلې سملاسي اړتياووې یې پوره شي او خپلو کارونو ته دوام ورکړي، هغه د

ستا ژوند، ستا د فکرونو ټولګه ده، په هر هغه څه چې ستا ذهن باور وکړي، تر لاسه کولای شي     او هر هغه څه چې محکوم کړي، له لاسه ورکوي. او په دې هم پوه شه چې، نېکمرغي په دریو       ټکو کې نغښتې ده:

۱- د تیرو وختونو هیرول

۲- اوس مهال غنیمت ګڼل

۳- راتلونکې ته هیله من اوسیدل