ګل کرم اغزي خیږي حیران یمه حیران

هر څه په تندي کېږي حیران یمه حیران

دا د حسن لمر چې درنه پورې غاړه پریوزي

څنګه دي خاني کېږي حیران یمه حیران

سوځمه هر څو که د لمبو په منځ کې پروت یم

بیا مې هم یخني کېږي حیران یمه حیران

دغه د وطن حسن شناس کي چې يي ویني

یووې او په سپرلي کېږي حیران یمه حیران

ته د اباسین په غاړه وچي شونډي ناست یي

ستا هم زندګي کېږي حیران یمه حیران

اوږده شپه به زه سبا کړم****** ستا تصویر ته بې رڼا کړم

ټول غـــــــــــمونه د دنــــیا به****** زه هیر ستا په یوه خندا کړم

بې له تا، زه په پسرلې کې مړاوی یم

بې له تا، د دې سحرا هوسۍ لیوانې ښکاري

بې له تا، دا تور غر  تور دیو را ته ښکاري

                                                 ته چې راسره يي، زه په پسرلي کې را زرغونیږم

                                                 ته چې راسره يي، دا ارته سحرا را ته ماڼۍ ښکاري

                                                 ته چې را سره يي، دا تورغر راته د زړه کلا ښکاري

که زه پاک او بې ګناه یم دا په خپله لو ګناه ده

و دې نه لید هغه یوسف چې زندان يي اخیر ځای شو

پرون شپه مې یوه پرښته درولیږله تر څو تا وویني، خو ته ویده وي او هغه پرښته بیرته ژر راغله!

پوښتنه مې ترې وکړه چې ولې داسې ژر راغلي؟

ویل يي چې هېڅ پرښته نه غواړي بله پرښته وویني!

بارانه واوره لږ مې لوند کړه

لوند هم نه لږ مې پاک کړه

پاک له ګناهونو

اور به بلیږي په زړګې کې زما

تل به سوځیږي ارمانونه زما

ورځه- ورځه نور مه راګوره شاته

ړنده او کڼه به شي په حال ته زما

راشه د غمونو په باران کې ته چترۍ مې شه

مینه شه وفا شه د خواږه ژوند یوه موسکۍ مې شه

اوږدې شپې د فراق دي لیونیه هوا هم سړه

خیر ده نن راشه د سړي بړستن ګرمۍ مې شه

لوی اختر مو مبارک شه

اختر دې هغو مبارک شه

چې د خپل یار نرۍ سرې شونډې تل زبېښینه

اختر کې تل وو دیدنونه

په دې اخـــتر کې بېلــتانه ســــم نیمی کړمه

حقیقت او مجاز

دا دوه حورې د جنت دي وهي شرابو کښې لامبو

که مې سترګې د جانان بیا شولې ډکې د اوبو

چې د مینې په مذهب کښې شک کول کافر کېدل دي

که منم دې کافر کېږم خلاص به نه شم په توبو

د نرګس بوی کښې پېیلی د سپوږمۍ د شغلو جال دی

په کښې پروت یو لیونی دی چې مجنون دی که بلال دی

څومره؟

څومره مینه مستۍ درکړم، ادب څومره؟

څومره تا دلدار جانان کړمه، رب څومره؟

نه زه ستا په حد د ځان په حساب پوه شوم

ستار پوهیږي په خپل هنګ او طرب څومره؟

تورانۍ په ساز، سرود تر کومې رسي؟

ګلاب پوه دی د ښایست په مطلب څومره؟

دا سپوږمۍ چې کل جهان حیران حیران کړي

دا پوهیږي د خپل نور په سبب څومره؟

رنګ رڼا د خپل ځیګر پرې خورومه

دومره خېشت وي چې زما وي طلب څومره

دا چې سرې شونډې يي اور، سرور روښان کړي

معشوق پوهیږي د عاشق په مطلوب څومره؟

زما مینه د ادب د پنجرې ووځي

وایه څومره دې جانان کړم، رب څومره؟

نن شپه به ستا په یاد کې اوښکې توی کم

د خپل زړګي هر یو ټپ به بیا ټپي کم

هر یو غم به دې میلمه کم په سرو اوښکو

ورته وېړ به دوسترخان د زخمي زړه کم

ته څه خبر یي زما له حاله دلروبا

مه شه دا حال د حسین په کربلا

خدای پیدا کړمه یوازې یو انسان

دا غمونه او خوشالۍ دي ستا له خوا

لمونځ مې یي کافر به شمه څنګه دې قضا کړم

راشه چې د خپل زړه په خلوت کې د ادا کړم

ته د قدر شپه یي خو په شپو کې را نه ورکه

تا پسې به ډېرې اوږدې لنډې شپې رڼا کړم

غشي راکوه چې اژدها په تندي وولم

موسکه راته مه کېږه چې نښه به خطا کړم

زه هغه مجنون یم چې مې زړه خواره کېږدۍ کړ

ګورې به لیلا به له وچ ډاګه را پیدا کړم

دین د پښتو نغښتی د ملالې په ټپه کې

دا د ټپو ژبه به له خدای سره اشنا کړم

ډول به شم اتڼ به شم، شغا به شم د څڼو

بیا به طالبان د جوماتونو په ګډا کړم

خاورې یم خو لمر به تر لاس ونیسم که خیر وي

ستوری به شم پاس به له سپوږمۍ سره خندا کړم

بیا به د غاټولو دغه لوټ کاروان را ټول کړم

لاس به په سپرلي واړوم زر به یي پخلا کړم

مړ ستا پر ښکلا یمه

هم دې په خندا یمه

ته یوه حوره شاپیرۍ

ته ګلپاڼه شهزادګۍ

جوړه کړي خدای حسینه

چې پرې راغلي زما مینه

که څه هم زرلښت حفیظ له ګران وطن نه ډېره لرې د سمندرونو هغې خوا د سوکالیو او نیکمرغیو په هېواد کې اوسي، خو د خپل هېواد، اولس او ګرانو پښتنو غمونه او خوشالی لا اوس هم ورسره غیږ په غیږه دې، ته به وايي چې د پښتنو په خړو کوڅو کې اوسي. لاندې به تاسې درانه لوستونکي د ګرانې خور زرلښت حفیظ یوه څو په زړه پورې شعرونه چې د ژوند ټولې چارې پکښې انعکاس شوي، ولولئ، هیله ده چې تاسې هم خپل لاسونه ورته پورته کړئ.

د سولې جرګه

د مطلب پاتې برخه...

بیا مې د مســــتۍ غرور څـــــپه څــپه راورغړېد*******شور په اباسـین کې جوړ، امو هلمند مې وغرېد

ارواح مې د غلجي میرویس، ګور کې ناکراره ده*******وینه پښــــتنه مې نن رګو کې ســـــرګردانه ده

کابل، خیرخانه مېنه

زه چـــې کله مړ شــــــــمه تورې جامـــــې واغونده***** راشــه په ســـلګو ســلګو اخــیري دیدن به وي

سرته را سره کېنه ښکل مې کړه مرګون بــــــاندې***** بیا به مې ونه ویني ټول عــــمر ژوندون باندې

څوک به مخ او سر وهي څوک ولاړ غمجن به وي***** راشـــه په ســـلګو ســـلګو اخیري دیدن به وي

ټول به وي یـــاران یـــــاران زه به پکـــې نه یمــــه***** کور به وي لحــــد زمـــــــــا هلـــته به ویده یمه

زه به ترې نه لاړ شـــــمه دا کلــــــــی وطن به وي ***** راشـــه په ســـلګو ســـلګو اخیري دیدن به وي

راشـــــــــــــه د وفـــا په خـــیال تا پسـې ژړیږمــــه ***** پس له مرګه بیا پرې څـــه تاته چـــې یادیږمـه

بیا به عمر چیرته وي، خاورو کــــــــې دفن به وي ***** راشــــه په ســلګو ســـلګو اخیري دیدن به وي

یار کې مې لږ هم و پوښتي اې خدایــــه!

بس قبله مې د هغې کور شو خبر اوسي

ستا سجدې او عـــبادت به پر ځای پرېږدم

که یو ځل راسره یار جنګ د سـترګو وکړي

^{غرمو خـــــــــوړلی مازدیګـــر دی چیرته تږی نشـې- د جل وهنې لوی خطـــــــــر دی چیرته تږی نشي}

^{اوښــــکې څنډه مه! د پلـو څنډو کې غــوټه کړه لږ- په مخکې دښته او ســـــفر دی چیرته تږی نشي}

^{له لېمو ښــــکته د خولو په ډنډ دې شونډې کېږده- وخت درنه ځي د لارې ســر دی چیرته تږی نشي}

^{وږمـــه چلیږه د پیکي ســیوری تت شـــوی نه دی- یو تنکی څاښت ختلی لمر دی چیرته تږی نشي}

^{د غـــــــرونو لاره چــــــــنګه ونګه د جـــانان تر کلي- د پښــــتنو ســــپېره خیبر دی چیرته تږی نشـــي}

^{په هـــر ګـــــودر کې ســـــــنګرواله د زمزمو چینې- هم میکــــده او هم ســـاغز دی چیرته تږی نشي}

ستا په انتظار کې چې زه شمعې بلوم         یوه لا مــړه نه وي چې پرې بلـه لګــوم

تا ویل په دې لاره تیریږم ته خپه نشــي         شوي ته لادرکه اوس دې پلونه ښکلوم

بس تم شه اې ژوندونه!

همدلته ودریږه!

نور همدلته په ګونډو شه

ته یو بې مهاره اوښ

ته له کاروان نه ډېر لرې پاته

ستا پیل او پای نا څرګند

ستا خوځښت له رڼا څخه پرته

هسې عبث ښکاريږي

تا ته چا لاس درنکړو په دغه نړۍ

تا ته په دې ماته سورۍ بېړۍ

بس تم شه اې ژوندونه!

نور همدلته په ګونډو شه!

ته سمندر کې له توپان سره ډغرې وهي

حیران په دې یم چې لا څه دې په زړګې کې لري!

                                                              غزل

بس په شـکرانه کـــې يوه خوله راوړه              پال ګورم له رغوي ســـــره زړه راوړه

نه مـــرمه ورځـه سر ته مې مه كـينه              تږی يمـــــــه ولاړه شــه اوبـــه راوړه

نه دي غشي ، زړه باندې خواږه لګي              سترګـــې دې راپورته کړه باڼـه راوړه

تاويل چـې ســـترګــې تورومــه پــرې              تاويل دســـــــوي زړه رانجــــــه راوړه

نه به څښــي لېوال دغه ترخه شراب              ته ورته د ســـــرو شونډو خواږه راوړه

ما چې کړلې تویې وټ وټ اوښکې ستا په یاد کې   بس اوبه د کنړ سیند وي بهیدې په ګرېوانو کې

نن بیا سرو ګلونو خپل رنګ ستا له اننګو پور کړی

هلته د غره په ډډه کې خړې زرکې هم

ستا د تګ خویونه کوي

د ختن هوسیو هم ستا د سترګو اړول زده کړي

په پسرلي کې د سهار نسیم هم خپل ځان ستا په شان پوست کړی

اسمان هم د خپل ښایست لپاره په خپله غېږه کې ستوري ساتي

او ستا د تنکۍ زنې د شنه خال ځلا خپروي

سپینه سپوږمۍ هم په وریځو کې پټ پټوني کول

هرو مرو یې کومه ورځ ته په سپین پلو کې لیدلې وي

او زما د خالق دې چارې ته لا ګوره!

چې د جنت حوري یې هم ستا په شان خلق کړي

دا زمـــــــــــا ګـــریوان تـه ګــــــوره              اې زمـــــــا د ســـترګــو تــــــــــوره

ستا په عشق کې سپیلنی شوم              بس ســــــــــتا د مینې له تیز اوره

خـــپل دیــار راتــــه پردی شـــــــو               تښــــــتم ځـــــــــم له خــپله کوره

په تــش کـــتو مــې زړګــــی درکړ              خـــبر نه ومه له دې ډګـره ســپوره

که په هند کې نشته سپینه

هوسۍ سترګې ماجبینه

خدایه ته و ما ته راکړی

یوه سبزه او نمکینه

په دوو زلفو عنبر پاشه

په دوو شونډو شکرینه

چې هر ځای ته یی ګورم

ښایسته ښکلي مهینه

هوسناکه ښیوه ګره

شوخه شنګه دلسنګینه

د یاری په علم پوهه

سخندانه نکته چینه

ورځ او شپه که ځینې چاري

د خوشال د ښکلو  مینه

ګرانې سلام!

تیر اختر دې بختور شه

جوړ د زړه دې هر پرهر شه

ته به ومني که یه

د اختر د لومړۍ ورځ په سهار

ما د خپل ټوټي ټوټي او ناروغ زړګي

د خلوص او صفا نه ډکې ډکې مبارکۍ

په یوه ګوښه خلوت کې

د خپلو اوښکو په بدرګه

ستا متبرک او حسین خیالي انځور ته وړاندې کړلې

هیله من یم!

هیله من یم چې په زړګې دې در تیر شوي

او یا دې هم ښۍ سترګه رپیدلې وي

په پای کې بیا هم درته وایم

چې تیر اختر دې یو ځل بیا بختور شه!

کابل- خیرخانه مېنه

د مئین زړګـې لــمبې دي، خپل مزار بانــدې بلــــیږي

خلک کړي لاسونه پورته، ځینې هســـې پرې تیرېږي

ځینې وايي خدای دې مل شي ارمانجن له دنیا ولاړو

یوه د نــاز غــرور څښتنه بیـا مخ واړوي او غــونګـیږي

ستادسپین بشررڼا شوه

بیا خــوره مــې په زړګې بانــدې لړزا شــوه

اوس به بیا ناز او ادا کړي

زړه مې وچوي چې خوله ډکه له خندا کړي

تر بڼو لانــدې کتو کـې

ورک به ما کړي د بوړبوړک په شان هوا کې

زه بصیر درته حیران یم
 
مخامخ در کتی نشـم  پښتون د دې دنیا یم

 

په مذهب دمحبت سوم دنفرت له دينه اوړم

 
دليلی په ابى سترګو  بدګومانه يمه خدايه

 

 

ځار شم د ليډر تر کولمو خېټه يې د ښکلولو ده 

 

 چا مهار چا اوښ وخوړ، او ده واړه کاروان وخوړ

 

دوستانو دا پورتنی بیت، د کرزي د ناکامه حکومت د ځینو لیډرانو لپاره ډېر ښه صدق کوي، هیله من یم چې خوښ مو شي.

 

په تکليف کښې د يو دوست تکړه اواز

 

دى له ټولو خوږله واړو ښــکلى ســاز 

 

د دنېا تورې لښکرې د عالم ډېرې خبرې

 

زړه مې نه خوځي له ځایه غر خو هسي وي که نه

 

ستر خوشال بابا

 

 

ته نابلده یې دې کږلیچونو کی به وغورځیږي

او دا تنګی شلم په دی کی کش په دی کی ناری لری

دا وطن پرخې لري ګرګي لري ګارې لري

زلمیه دلته هلاکو او چنګیز خان هلاک شو

دلته مرۍ د ګورګین پرې شوه انګریزان هلاک شو

د مغلیانو او سقاویانو نه تنې پاتې دي

همدې ګړڼو کې پرون دلته روسان هلاک شو

 

 

کلـــی کور به درته پرش کــړم د ارغـــــوان په ګلو

                                        خو ته کله راځي

                                        لیــــلا کله راځي

ستا د تن بوی او رڼا ده، ستا شــتون احساسومه

                                        خو ته کله راځي

                                        لیــــلا کله راځي

زه به مړ ستا په یادو شم لکه شمعه په تیاره کې

                                        خو ته کله راځي

                                        لیــــلا کله راځي

رب نه غواړمه تا مسکۍ که دلته یې که هلته یې

                                        خو ته کله راځي

                                        لیــــلا کله راځي

 

 

زه یـــمه پښـــتون خو لیــــلا راتــه افغـــــان وايي

کله چې ترې خوله غواړم ني ني راته مدام وايي

دا مې شوه کعبه د مینې زه یې په طواف ګرځم

زارۍ توبــې مـې نه اوري تل راته بګــوان وايـــي

زه خــو یې د ځان بولم خو تقدیر یې زما نه کوي

حــک حـــیران ولاړ یــمه دا راته د ګـــــذران وايي

زه خو یې په مېنه کې فقیر ملنـــګ د عصر شوم

اوس مې پروا نه کوي کافــــره راته خـــــان وايي

 

 

ته نه یې دلته

دلته په دې توره کوټه کې

دلته یو زه او بل ستا ارواح اوسي

دلته تکې تورې تیارې خپل لغړن څادر وېړ کړی

دلته د بېلتون پاچاهي ده

او د وصال برجونه ټول نړوي

زه تل پکښې ستا انځورونه باسم

خو د زماني ظلمت یې زما له سترګو تل پټوي

سترګې راته ړندې او لاسونه مې تړلې ښکاري

خو په ژبه مې د پښتو یو شعر راتیر شي

(توره شپه به خدای رڼا کړي

شین خالۍ به خدای پیدا کړي)

زما خو کسې هم ستا د راتګ لپاره له سترګو

 وتلي

شوق، ذوق، خوند او د ځوانۍ ډبډبه ټوله ولاړه

یوازې خپلې ساه ته یم په تمه، چې هغه به

کله ووزي

 

 

نه منم نه منم! مرگ انجام د هستی نه ده

خلاصیدل شراب په جام کی اختتام د مستی نه ده

ستر غنی خان

 

يو زه د غريبۍ ژوند بل د يار نازكه مېنه

دواړه څنګ په څنګ روان دي، يو پر بل فخر كوينه

د يار نرمې نرمې شونډې او زما زېږه بريتونه

داسې ښكارې لكه ګل چې د اغزو په منځ كې وينه

دا زموږ په مېنه باندې رقيبان ولي خپه دي

باوراګان خو تل په مېنه، سره ګلونه بويووينه

بې دردانو تاسو درد او غم په ځان منلى نشئ

پتنګان چې په شمعه خپل ځانونه سوځوينه

دليلا په اوربل جنګ دى، زه منصور له سره تير يم

امتحان د محبت دى قرباني مزه كوينه

 

په پاکستان کې د پښتون اولس د اوسني پاڅون د لا پیاوړتیا او

خورېدا په خاطر د ګران شاعر هڅاند دا شعر ډېر راته په زړه پورې

ښکاره شو او ان زه یې لا دې جهاد ته وهڅولم. هڅاند صاحب په

مټو دې برکت سه.

 

پیغام
 
لوېې څو جرګې په پېښور کوو

بېا به سم ګوزار په ستمګر کوو

دلته اباسېن هلته پښېن نېسي

ېو ښکر شی لښکر په قبضه ګر کوو

ټک به دټوپک وي په اټک باندې

 دغه شر محشر له يو اشر کوو

ځئ چې ځو ګله په مارګله پله

داپرېکړه به موږ په اشنغر کوو

پولې به معلومې کړو موږ پل په پل

پام به دپالنې د دوتر کوو

وتړئ واخان چې دبولان سره

لک واری باور په خپل رهبر کوو

نه دی سر پرست چې قام پرست نه دی

داد راز خبره مختصر کوو

پاتي دی ارمان دا د سوري افغان

يو وار به لاهور  زېر و زبر کوو

تېر چې شي دا تور شبخون په خور پښتون

بېا  باچا  اختر به په باختر کوو 

 

 

 ستا به په یاد وي؟!

 

 ستا به په ياد وي او که نه؟

 ما او تا هم يو وخت د خيالونو يوه نړۍ درلوده

 کله چې به تا د غوټيو خوله پرانېسته

 او ما ته به دې د يوې لرې او ښکلې

 او د ځنګله دغره په سر داوسېدو خبره کړه

 خو کله چې به ما

 ستا د هوساينې خبره کړله...

 ته به په خبره کې راولوېدې

 او ويل به دې چې

 زه او ته يو وجود يو

  هر کله چې يو وجود خوندي شي

  بيا به کومه ستونزه نه وي

 

 په ياد دې دي؟

 چې زه به دې له ډېره نازه په څه نوم يادولم؟

 او ما ته به دې د سلام او خدای په اماني پر ځای

 څه ويل؟

 ته به په خبرو کې لکه اباسيند لا توپاني شوې

 او زما خبرو ته به دې وار هم نه ورکاوه

 خو نن هغه اباسين وچ ده 

 نن ماته نه څوک سلام او نه هم راڅخه خدای په اماني اخلي

 پرون به تا ماته کتل

 خو نن خلک له ما مخ اړوي

 هو

 پرون به ما يوازې تاته کتل

 خو نن ټولو خلکو ته ګورم

 پرون به يوازې تا زما دحال پوښتنه کوله

 خو نن هر څوک زما د حال پوښتنه د يوه ليوني کس په شان کوي

 

 وګوره؟؟؟

 څومره توپير راغلی

 تا به ويل چې دا ځمکه او اسمان ثابت دي

 خو نن ګوره

 څومره توپير يې کړی چې

 ځمکه اسمان ته ختلې او اسمان ځمکې ته راکوز شوی

 پرون به تا ماته خندل او تيرېدې به

 خونن خلک زما په ليدلو سره زما حال ته ژاړي

 

 نو اې ګرانې!

 چيرې ده هغه وفا؟

 هغه خندا

 چې زه به يې مست کړم

 او د يوه ليوني باز په شان به مې بې پروا

 پروازونه کول

 نن چيري ده هغه احساس

 چې زه به پرې ډاډه وم

 

 ما او تا به

 ما او تا به نورو کسانو ته د نيست په سترګه کتل

 خو نن بې له تا

 خو نن بې له تا ټول هست شوي

 نو ځکه ژوند را ته پردی ښکاري

 څه شوه زما او ستا هغه د ناز او ادا دنيا؟

 ګرانې په ياد دې دي؟

 ما او تا په دې نړۍ کې د مېنې يو انقلاب راوستی و

 چې نه د ادم خان او درخانۍ هغه زده وه

 نه د ليلا او مجنون

 او نه هم د شيرين او فرهاد

 زما او ستا اصول ټول په ريښتينې مېنې ولاړ وو

 

 خو بس

 افسوس

 او سل افسوسه!!!

 لکه څنګه چې ادم او حوا

 له جنت نه ځمکې ته راوشړل شول

 زه او ته هم د خپلې خيالي نړۍ له ريښتينو ماڼيو نه

 دې وېرانيو ته را وکوچېدولو

 بس د خپلې مغرورۍ له کبله دواړه

 په يوه ټيله

 تر پاڼ ولويدولو

 او د ظالم بېلتانه دېوال مو تر منځ ودريد!!!

 

د شپې باران

 

هغه شپه چې د باران څاڅکي په کړکۍ لګېده

او زه يې ستا د قدمو په بانه را وېښ کړم

هو باران و، خو ته هم ورسره وي

څڼې دې لندې وې، خو ته ډېره ګرمه

ته د نېمو شپو ښاپېريو  له ځانه سره راوستي وې

شپه ښه تيره وه او د پسرلي باران و

خو ته پريشانه او ستومانه

زما په غېږ کې سرګردانه

راپرېوتې

نه پوهېږم؟

لکه چې هغه شپه د بېلتون عزرايل درغلی و

او زما او ستا ترمنځ يې د بېلتانه شپيلۍ درته غږولې وه

بس تا هم زما غېږې ته پناه راوړه

خو دې

خودې ګنهکار هم ونشوای کړای

ترڅو تاته پناه درکړې

بس  ګرانې

زه ستا د ټولو بديو عامل شوم او يم!!!

 

ستا په یاد!

 

 

بس ستا له يادونو سره ناست يم بې خبره

 

 

چې را په ياده دې کړم، شم چيغه نا ببره

 

 

 

 

چـې دې ووينم اې يـــــــــــاره ستـــــــــــــــــمګره

 

بس يو دم شم ســـــــــــــــــــــــــــتا دغاړې ملغلره

 

ســــــــتا د سپين مخ تورې سترګې چې را ياد کړم

 

شم ګويا له خوشاليو په ســـــــــــــــــــــــــــــــندره

 

ســـــــــــــــــــــتا د مېنې هر پړاو ماته رازده کړل

 

له معشوقو سره پســـــته نرمه خــــــــــــــــــــــبره

 

زه بصير به دې احسان هلته در پوره کــــــــــــړم

 

چې په دار مې خيژوي خو ښه په نـــــــــــــــــــره

 

 

 

 

 خوږو ملګرو لاندې شعر د پښتو موسيقي په اسمان کې د ځلانده ستوري ښاغلي

 

هارون پاچا يوه سندره ده، چې داشعر او بيا د پاچا صايب په غږ کې ددې سندرې

 

 

اوريدل،ليونيان روغوي. که چيرې په دې شعر کې کومه نېمګړتيا وي، نو مهربانې

 

 وکړئ ماته يې را په ګوته کړئ.

 

 

اوس دې يادونه افسانې ښکاري

 

 داڅه  دستور د زمانې ښکاري

 

زما يادېږي هغه ناز او ادا

 

کله ګيلې او کله هسې په خلا

 

کله ژړا کله په بړکه خندا

 

هغه ماڼۍ اوس وېراني ښکاري

 

دا څه دستور د زمانې ښکاري

 

اوس دې يادونه

 

ستا په فرخت کې به پريشانه ومه

 

هر وخت به رږده له خپله ځانه ومه

 

ښه راته ياد شي سرګردانه ومه

 

اوس دا خبرې بهانې ښکاري

 

داڅه دستور د زمانې ښکاري

 

اوس دې يادونه

 

ستا په وصال کې به نشه غوندي وم

 

هر غم مې هير و عجيه غوندي وم

 

هر ګړۍ يوه لحظه غوندي وه

 

اوس مې کوڅه کې نښانې ښکاري

 

دا څه دستور د زمانې ښکاري

 

اوس دې يادونه

 

 

 

 

ستا داوربل ســـــــتا درخسار ســـــــتا د  ليمو  کېسه ده

څه مختصــــــــــــــــره اوس زما د ورځو شپو کېسه  ده

 

ما ته  ښـــــــــــــــــــکاره ده د  شبنم او  دګلاب  فلسفه

زما په غيږه کې بس ســـــــــــــــــتا د غوړيدو کېسه ده

 

په ګلورين خلوت کې ســــــــــــتا د شونډو لمس غواړمه

دا په جنت کې د خوږو خوږو لمبو کېـــــــــــــــــــسه ده

 

ځه چې د ځوان هوس په واک کـــــې د ژوند واګې ورکړو

ګنې پيل شوې اوس زموږ د زړيدو کېــــــــــــــــسه ده

 

ته  نظريه  په  محبت کې د  تعمـــــــــــــــــــــير  نه لرې

تا ته خو زړونه ماتول هم د بنګړو کېــــــــــــــــــسه ده

 

 

 

قسمت  مي چا ته د چا لا رې باسي

 

 تندی مي هم چا ته سجدې لګوي

 

زه دزمان په لمن داغ نه غواړم

 

زمان زما په مخ ټپې لګوي